Γιατί;

Γιατί να σταματάς αυτά που σου αρέσουν και να συνεχίζεις αυτά που δε σου αρέσουν;
Και μάλιστα χωρίς πίεση, να το κάνεις γιατί από μόνη σου καταλαβαίνεις πως έτσι πρέπει.

Μου τη δίνουνε τα πρέπει!!!!

what a difference a day made

What a difference a day made

Twenty-four little hours

Brought the sun and the flowers

Where there used to be rain

My yesterday was blue, dear

Today I'm part of you, dear

My lonely nights are through, dear

Since you said you were mine

What a difference a day makes

There's a rainbow before me

Skies above can't be stormy

Since that moment of bliss, that thrilling kiss

It's heaven when you find romance on your menu

What a difference a day made

And the difference is you

Φοβερό τραγούδι ....ειδικά αν το ακούς από τη μαγική φωνή του Tony Bennett

Καλή σου μέρα

Πάρε το μπομπ-τοστ σου....

και γρήγορα στη δουλειά, έχεις meeting σήμερα!!
και μη στο φάει πάλι ο Γενικός Διευθυντής!! Ακούς;;;;

κι ούτε στον εχθρό μου να μη τύχει να χει τέτοια τύχη...

Μετά από ένα μήνα αποχής από όλους και όλα επανήλθα!
Προσπαθώ να προσαρμοστώ και να ξαναμπώ σε σειρά…
Ο λόγος της απουσίας; Λιμώδη Μονοπυρήνωση
Ναι ναι, λιμώδη μονοπυρήνωση στα γεράματα!!!
Ξεκίνησε στα τέλη Ιουλίου…
Πέρασα πολύ ωραία κατά τη διάρκεια του καύσωνα γιατί δεν τον κατάλαβα!! Εγώ από τον πολύ πυρετό κρύωνα!!!
Πέρασα πολύ ωραία στο κρεβάτι αγκαλιά με το τηλεκοντρόλ όλο τον Αύγουστο!! Είδα πολλά ντοκιμαντέρ στο ΣΚΑΙ και ενημερώθηκα τρελά για τις πυρκαγιές και για τις εκλογές!! Τόση τηλεόραση δεν έχω ξαναδεί στη ζωή μου!
Έχω κάνει συνολικά 7 μπάνια στη θάλασσα όλο το καλοκαίρι γιατί δεν έπρεπε να με βλέπει ο ήλιος και γιατί δεν έπρεπε να κουράζομαι! Δεν πήγαινα ούτε για καφέ γιατί το ανοσοποιητικό μου σύστημα είχε χτυπήσει κόκκινο και υπήρχε φόβος να κολλήσω και τίποτα άλλο από τους ανοιχτούς χώρους, άσε που δεν έκανε να πιω και καφέ!
Αλλά προσπαθώ να το δω θετικά, ένα μήνα δεν πάτησα στο γραφείο! Αυτό λέω! Τον λόγο που δεν δούλευα όμως απλά αποφεύγω να τον πω. Ένας μήνας καθησιό!! Αυτό έχει να μου συμβεί από το σχολείο!!!
Τώρα μου έχει σχεδόν περάσει, δεν έχω πυρετό και τέτοια, απλά πονάω στον σπλήνα και στο συκώτι και κουράζομαι εύκολα! Μην τρομάζεις, σε σχέση με το πώς ήμουν αυτά είναι λίγα!!!
Επίσης έχω να πιω μαργαρίτες και γενικά αλκόολ πάνω από ένα μήνα, εχτές προσπάθησα να πιω ένα κοσμοπόλιταν και δεν μπόρεσα να το φτάσω ούτε στη μέση!! Ξεφτίλα!!! Εγώ! Να μη μπορώ να πιω εγώ;;;; Ε όχι !!
Κατά τα άλλα καλά!
Σας στέλνω αποστειρωμένα φιλιά

Όλοι trendy

Αυτό το ΣΚ νομίζω ότι ξεκινάει επίσημα το καλοκαίρι εφόσον ξεκινάνε οι τρελές ζέστες!
Προσωπικά θα κάνω ένα διάλειμμα από όλες μου τις υποχρεώσεις που με έχουν πνίξει αυτό τον καιρό και θα πάω να κάνω κανένα μπάνιο!
Θα πάω στη παραλία και θα δω τη Σάρα και τη Μάρα να φοράνε τα trendy καυτά λ(λ)ιλ(λ)ιπούτεια μαγιά τους.
Θα δω τον Μπήχτη και τον Δείχτη να φοράνε το trendy κολλητό λαχαν(ν)ί ή κιτρινουλ(λ)ι μαγιό που θα τον(ν)ίζει τον Μήτσο τους!
Αλλά να σου πω κάτι;;;
Ναι θέλω! Θέλω να τους δω όλους αυτούς!
Όλοι trendy! Όλοι trendy!! Όλοι trendy!!!
Μια πόλη trendy!!
ΑΑΑΑΑ!! trendy Λίτσα!! ....

http://download.yousendit.com/86A192E46281B50D

Καλά μπάνια λαέ!!!

σχετικά αλλά άσχετα

Τέλη Μαΐου πέρυσι πέθανε η γιαγιά μου, με τον θάνατο της ένα μεγάλο μυστικό που ταλάνιζε υπογείως όλα τα παιδιά της βγήκε στη φόρα. Και μάλωσαν. Και από τότε είναι δύο στρατόπεδα. Και δεν μιλάνε μεταξύ τους, κάποιοι καθόλου, κάποιοι τα τυπικά. Άσχημες καταστάσεις. Φυσιολογική συνέπεια όμως και αναμενόμενη όταν υπάρχουν θέματα – ταμπού και δεν συζητούνται όταν πρέπει.
Καταλήγεις να τα συζητάς πολλά χρόνια μετά, με τον ψυχολόγο σου ή με τον ψυχίατρο σου, ο οποίος μπορεί μόνο να σε βοηθήσει να το ξεπεράσεις, μπορεί να σου σταθεί αλλά δεν είναι ο πραγματικός άνθρωπος με τον οποίο θα έπρεπε να συζητάς άσε που τον πληρώνεις κι όλας!!
Η γιαγιά μου ήταν πολύ της θρησκείας, μάλιστα ήταν παλιοημερολογήτισσα, ίσως (μικρή κακία) επειδή είχε πολλά για τα οποία ένιωθε ενοχές. Ήταν όμως μια τυχερή γυναίκα, αν μη τι άλλο την είχαν στα ώπα ώπα τα παιδιά της!!
Αύριο η γιαγιά μου θα έχει 2 μνημόσυνα για τη χάρη της και επίσης εις μνήμην της θα γίνει και ένα τραπέζι στους γέρους της ενορίας μας. (θυμάσαι που σου έχω γράψει σχετικά)
Προσωπικά δε νιώθω τίποτα για αυτή τη γυναίκα, ποτέ δεν την ένιωσα ότι είναι γιαγιά μου, σαν μακρινή θεία την έβλεπα και μάλιστα από τις αυστηρές. Πάντα ένιωθα όμως ότι πρέπει να της προσφέρω και να συνεισφέρω με τον τρόπο μου στην φροντίδα που της προσέφεραν οι γονείς μου.
Γραμμένη την έχω και να φανταστείς έχω και το όνομα της. Ταλαιπώρησε πολύ κόσμο, δε λέω ότι αυτή πέρασε μια όμορφη ζωή, θα ήταν λάθος μου να πω κάτι τέτοιο. Ήταν αδύναμη αλλά πολύ εγωίστρια για να το παραδεχθεί και να ζητήσει βοήθεια. Ζούσε κουκουλώνοντας τα προβλήματα, αυτό μπορούσε να κάνει αυτό έκανε. Εξάλλου δεν μπορείς να την χρεώσεις και πολλά, για εκείνη την εποχή τα πήγε σχετικά καλά, θα μπορούσε να είναι και χειρότερα.
Με αυτούς που ζούνε όμως τι θα γίνει; Κάποιοι είναι καμμένα χαρτιά εντελώς, κάποιοι άλλοι όμως μέσα από τις στάχτες τους προσπαθούν να ξαναζωντανέψουν. Ελπίζω να τα ξαναβρούν, δε θα είναι το ίδιο, αλλά σίγουρα χρειάζονται ο ένας τον άλλο να υπάρχει στη ζωή του.

Πολύ της εκκλησίας δεν είμαι, όταν περνάω απ’ έξω κάνω το σταυρό μου, ανάβω κανένα κερί αλλά δε ξέρω και πολλά άλλα. Δεν πάω σχεδόν ποτέ την Μεγάλη Εβδομάδα να ακούσω τροπάρια και τέτοια, φέτος δεν κοινώνησα καν. Ή μάλλον κοινώνησα, αλλά όχι μέσα στην εκκλησία, έξω από αυτήν, όταν βρήκα έναν οικογενειακό μας φίλο, που έχει πεθάνει η γυναίκα του και προχώραγε στο δρόμο ζωντανός νεκρός βυθισμένος στις σκέψεις του, εγώ με την παρέα μου πίναμε καφέ, τον σταμάτησα, τον φώναξα να κάτσει να πιεί καφέ μαζί μας, στην αρχή ντράπηκε σου λέει μεγάλος άνθρωπος τι να κάνω με τα παιδιά, τελικά όμως έκατσε, τον κάναμε να γελάσει, τον πειράξαμε, συζητήσαμε. Μετά ήρθε και σπίτι μου και φάγαμε μαζί με τους γονείς μου και κάτσαμε μέχρι το βράδυ όλοι μαζί πίνοντας τα κρασιά μας, τραγουδώντας, λέγοντας αστεία, κάνοντας πειράγματα μεταξύ μας αλλά και αναπολώντας. Ώσπου ήρθε η ώρα του επιτάφιου, εγώ δεν πήγα (βαριόμουν), ο φίλος μας όμως πήγε μαζί με τους γονείς μου και σαν μικρό παιδί έβαλε τα κλάματα στο δρόμο, τους ευχαρίστησε για την ωραία μέρα που πέρασε, τους ευχαρίστησε που ένιωσε ξανά ζωντανός. Την επόμενη μέρα με ξύπνησε η μαμά μου το πρωί να πάω να κοινωνήσω, «δεν πάω» της λέω, «κοινώνησα χτες το βράδυ». Άδικο είχα; Τι είναι πιο σημαντικό; Να πάω στην εκκλησία ή να κάνω μία καλή πράξη, να βοηθήσω κάποιον άνθρωπο, χωρίς κανένα όφελος προσωπικό; Δεν το έκανα για αυτό, για να πω δηλαδή ότι προσφέρω, καμία σχέση, αυθόρμητα μου βγήκε το όλο γεγονός απλά το συζητώ τώρα, τόσο καιρό μετά σαν αποτέλεσμα. Το αναφέρω σαν παράδειγμα για να δείξω την σχέση μου με την εκκλησία. Πιστεύω στον Θεό αλλά θεωρώ ότι είναι καλύτερο να προσφέρεις σε αυτούς που έχουν ανάγκη παρά να πας να κάτσεις δύο ώρες μέσα στην εκκλησία φορώντας τα καλά σου ρούχα. Μπορεί και να σφάλω, δε ξέρω, τη γνώμη μου λέω.
Γιατί το γράφω τώρα όλο αυτό; Θα γελάσεις…. Εδώ και περίπου δύο μήνες, κάθε εβδομάδα λαμβάνω email από την εκκλησία της Αγίας Μαρίνας στην Ηλιούπολη. Το πιστεύεις; Σου λέει ο Θεος, αφού δεν πατάς στην εκκλησία θα στα στέλνω εγώ όλα με email!!! Δεν την ξέρω αυτή την εκκλησία, δεν έχω πάει ποτέ, κάπου προφανώς βρήκαν λίστες με email και μου στέλνουν και εμένα αυτά τα ενημερωτικά…αλλά απλά το αναφέρω και αυτό σαν γεγονός. Πλάκα δεν έχει; Φαντάζομαι τον Παπα- Χάκερ να κάθεται μπροστά από το πισι του και να γράφει προσευχές και σχετικά….

ζααμα ζααμα